ฉันเฝ้ารอ E จนกระทั่งขึ้นปี 2
ฉันได้ย้ายหอพักไปอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมากขึ้น
ที่นั่นเราได้พบน้อง D เด็กอีสานที่มาอาศัยอยู่ในหอเดียวกัน
น้อง D เข้าเรียนผู้ช่วยทันตแพทย์ในกรุงเทพ
ฉันกับน้องค่อนข้างสนิทกัน เพราะน้องเป็นคนตลก คุยง่าย ไม่เรื่องมาก จึงเข้ากันได้ดี
มีอะไรฉันก็จะซื้อของมาฝากน้อง หรือแนะนำวิธีการอ่านหนังสือ
ฉันเริ่มทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัย และไปอยู่ห้องสมุดมากขึ้น
เพราะหวังใจว่า...การทำกิจกรรม และการตั้งใจเรียนจะช่วยทำให้เราลืมเรื่อง E ได้บ้าง
แต่มันไม่ช่วยเลย...
เพราะทุกครั้งที่เราอยู่คนเดียว
ก็ยังคิดถึงเขาอยู่ดี
คิดถึง...ทั้งๆที่ E หายไปจากชีวิตนานแล้ว
คิดถึง...ช่วงเวลาที่เคยคุยกัน
ทำไมฝังใจอย่างนี้นะ?
วันหนึ่ง น้อง D ขอร้องให้เราช่วยรีดเสื้อเชิ้ตผู้ชายสองสามตัว เราก็งง
ยัยต้ม : ฮันแน่เดี๋ยวนี้แอบคบผู้ชายนะ มีการเอาเสื้อมารีดให้เขาด้วย
น้อง D : เปล่าเลยพี่ นี่มันเสื้อพี่ชายหนู
ยัยต้ม : พี่เรียนรึทำงานล่ะ
น้อง D : พี่หนูมันเรียนคณะทันตแพทย์ แล้วทีนี้มันซักผ้าไม่ทัน เลยให้หนูช่วยซัก ช่วยรีดให้ทันสอบเช้านี้
ยัยต้ม : เฮ้ยได้ไง จะทำไรก็ต้องรู้จักวางแผนดิ มาใช้น้องให้รีดเสื้อให้อย่างนี้เนี่ยนะ มันไม่ถูกป่ะ
แล้วต่อมเผือกของอิฉันก็เริ่มทำงาน
อยากเห็นหน้านักว่าไอ้คนที่ไม่รับผิดชอบเนี่ย
หน้าตามันจะเป็นยังไง
จึงอาสาไปส่งเสื้อกับน้อง...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น