หลังจากนั้น เรากับ E คุยกันน้อยลง
เพราะเขาเข้าใจผิด คิดว่าเราเป็นผู้หญิงช่างเม้าท์
แม้ว่าเราพยายามจะโทรศัพท์ไปง้อเขาก็ไม่ยอมคุยด้วย
ไปที่ชมรม ก็ไม่เจอเขาอีก
ไปนั่งรอที่คณะ ก็ไม่เจอ
ถามถึงเพื่อนเขา บอกว่าไม่รู้
เรียกว่าหาเขาทุกที่ ที่น่าจะไป...
นานวันเข้า...
มันเป็นความทรมาน
ความคิดถึงที่ไม่ได้พบ
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
ถามรุ่นพี่ก็บอกว่า E ไม่ขึ้นชมรมมาหลายเดือนแล้ว
และรุ่นพี่ก็ให้กำลังใจเรา
"เอาเถอะน่า สู้ๆ รักแท้มันก็มีอุปสรรคแบบนี้แหละ"
ตอนนั้นก็เริ่มคิดนะ
"เข้าใจผิดครั้งเดียวให้อภัยไม่ได้เลยเหรอ"
รึว่าชั้นมันไม่สวย ไม่น่ารักเหมือนผู้หญิงคนอื่นเค้า?
รึว่าเขาให้ความหวัง แต่พบคนที่ชอบใจกว่าจึงจากไป
บอกเลยว่า มโนมาก เพื่อนสนิทกี่คน ชั้นก็ถามหมด
เรารอ E กลับมา จนถึงปี 2
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น